این جمله ی معروفیست: مردم خوی حکومت را می گیرند. وقتی حکومت دروغ را امری رایج و برای پیشبرد اهدافش چیزی عادی بداند، کم کم این خوی به مردم هم سرایت می کند. البته این صفت سالهاست که به صورت های مختلف پشت کلماتی مانند تقیه، صلاح، دروغ مصلحتی، حربه، حیله و ... قرار گرفته بود و اجرا می شد ولی این بار دروغ علنی شد و خود وارد میدان شد و پشت هیچ چیز هم قرار نگرفته و عریان خود را نشان می دهد و واهمه ای نیز ندارد. وقتی دروغ فراگیر شود آنگاه به هیچ چیز نمی توان اعتماد کرد، آنگاه همه خسته خواهند شد. امروز دروغ را دولت به صورت ارزش درآورده است. امروز بگو، فردا تکذیب کن. امروز جاهلان و ناآگاهانی بر مردمی فرهیخته مسلط شده اند. این بدبختی جامعه امروز است که جاهلان و نادانانی که خود را دانا می دانند مسلط شده اند و به رای نخبگان نیز احتیاج ندارند بلکه به رای ناآگاهان احتیاج دارند برای همین است که در روستاها به قول خودشان بیشتر رای می آورند. چون روستایی را می توان راحتر فریب داد با تطمیع یا تهمت یا دروغ یا وعده.
در جامعه ای که ناآگاهان و نادانان در دو سو قرار می گیرند و دانایان را در منگنه می گذارند بدبختی شروع می شود. اما دوام نخواهد داشت چون تنها علم آنها زور است که آن هم روزی اشتباه خواهد کرد و روزی ناآگاهان پایین آگاه خواهند شد و دیگر توده و کمیت ارزش محسوب نمی شود.
به نظر من رای یک فرد آگاه با یک ناآگاه برابر نیست. باید امتیازی شود تا شاهد چنین مشکلاتی نباشیم باید رای اینطور امتیاز بندی شود که
زیر دیپلم دارای رای یک امتیازی باشد دیپلم دو امتیازی- لیسانس سه امتیازی- فوق لیسانس چهار امتیازی- دکترا پنج امتیازی باشد.
آیا یک کسی که هیچ روزنامه ای نمی خواند از اوضاع آگاه نیست با کسی که تحقیق و مطالعه کرده برابراست. به قول قران آیا کسی که می داند با کسی که نمی داند برابر است؟
اگر رای گیری امتیاز بندی شود، دیگر دولت نمی تواند با فریب توده های ناآگاه روستایی و شهرکی رای فرهیختگان جامعه را خنثی کند و نزدیک انتخابات کمیت مردمی جمع کند. در رای گیری امتیازی کیفت افراد سنجیده می شود.انگاه رای پنج نفر بی سواد با یک دکتر برابری می کند و دیگر ناآگاهان در بالا و پایین ما را احاطه نمی کنند. نظر شما چیست؟ مثلا در آمریکا الکشن کارت را برای همین گذاشته اند.
گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم-